آغاز: اللّه اكبر اين چه حكمت و چندان نعمت گوناگون است كه حكيم ذوالجلال و منعم بى
زوال...
نامه از بعد ذكر نام آله شد موشح باسم اكبر شاه
توضيحات: منظومهاى است در بيان اسامى ادويه و اغذيه كه به زبان فارسى يا عربى رايج
بوده و توضيح فوايد آن كه نگارنده در دوره اكبر و براى وى آن را نگاشته است.
برخى از عناوين آن بدين قرار است. فرق بشنو دواى را از غذا، افيون مصرى،
ايل، اسطوخودوس، ايرسا، جلنار، جمار، زيتون، حنظل، كمون، ماش، مشك و...
در پايان كتاب ماده تاريخ آن را چنين آورده است. شده اسمش فوايد الانسان.
پس از منظومه چهار برگ در ساخت شربت مركب آمده است.